Փորձ է արվում քայքայելու հոգևոր, մշակութային, ազգային հիմքերը

Համաշխարհային տիրապետություն ստեղծելու մոլուցքով տարված գերօլիգարխներն ու իրենց շահերը սպասարկող կորպորացիաները տարբեր ծրագրեր մշակելով փորձում են ամենուր հաստատել իրենց ստեղծած նյութապաշտ արժեհամակարգը, որն իրականում սահմանափակում է մարդու իրավունքները և անհատին դարձնում սպառողական հասարակարգի սպասարկող միջոց: Այդ ամենը ոտնահարում է մարդու ազատությունը և արժանապատվությունը` կեղծ ազատության և հավասարության սկզբունքներ առաջարկելով, որոնք խաթարում են արարչադիր ներդաշնակ համակարգը մարդու հոգու և մարմնի միջև: Նրանց նպատակների իրագործման առջև ծառացած մեծագույն խոչընդոտներից մեկը քրիստոնեությունն է և քրիստոնեական արժեհամակարգը: Եվ զարմանալի չէր, երբ վերջերս ՄԱԿ-ից «խուրհուրդ» էին տալիս դպրոցներից հանել «Հայ եկեղեցու պատմություն» առարկան կամ դարձնել ոչ պարտադիր` պատճառաբանելով խղճի, դավանանքի ազատության դրույթները: Քրիստոնեական արժեհամակարգը մշտապես խոչընդոտել է նրանց ստեղծած արժեհամակարգի տարածմանը և կիրառմանը անհատի կյանքում և հասարակության մեջ: ՈՒստի նման քայլերով փորձ է արվում երկրներում քայքայել հոգևոր, մշակութային, ազգային հիմքերը, որոնք ձևավորվել են դարերի ընթացքում և հանդիսանում են ազգի ինքնության և ինքնագիտակցության միջնաբերդը: Վերացնելով այդ համակարգերը` խարխլված հիմքեր ունեցող հասարակությունն ու պետությունը լիովին դառնում են վերահսկելի նոր աշխարհակարգի ծրագիր իրականացնող գաղտնի կամ կիսագաղտնի ակումբներ ստեղծած գերօլիգարխների ձեռքին: ՄԱԿ-ի կամ այլ միջազգային կառույցների կողմից նմանօրինակ չափորոշիչներ ներդնելը երկրների ներքին կյանքի նորմերում, հաշվի չառնելով տվյալ երկրների հոգևոր և մշակութային ինքնության առանձհատկությունները, ամենևին էլ չի բխում տվյալ երկրների ազգային անվտանգությունից:
Ամեն ոք ազատ է խղճի և դավանանքի ազատության մեջ, այդուհանդերձ, դպրոցում չուսուցանել հայ եկեղեցու պատմություն, նշանակում է երեխաներին մատնել չիմացության իրենց հոգևոր-մշակութային և եկեղեցու դերի, հայոց պետականության պատմության ձևավորման հարցերի շուրջ: Հայ եկեղեցու պատմության առարկան փոխշաղկապված է հայեցի դաստիարակության հետ: Չմոռանանք, որ Մեսրոպ Մաշտոցն ու Սահակ Պարթևը հիմք դրեցին ազգային դպրոցին և կառուցեցին ազգային ուսուցման գրավոր հիմնաքարերը: Եվ դպրոցի զարգացումն ու ծաղկումը մշտապես միջնադարում կապված է եղել եկեղեցու հետ: ՈՒստի, «Հայ եկեղեցու պատմություն» առարկան նախ և առաջ ազգային յուրահատկության զարգացման կարևորագույն գրավականներից է տարանջատվելու և չձուլվելու համահարթերցում ու միօրինակություն պարտադրող գլոբալիզացիայի գործընթացներում: Չի բացառվում` որոշ ժամանակ անց նույն ՄԱԿ-ից կհնչեն երեխաների իրավունքները պաշտպանելու նոր կոչեր, որ առաջին դասարանից սկսած երեխաները թող որոշեն, թե ինչ առարկաներ են ցանկանում անցնել, ինչպես, օրինակ, որևէ աշակերտ կարող է ասել, որ իր իրավունքները ոտնահարված են, և ինքը չի ցանկանում անցնել հայոց լեզու կամ մաթեմատիկա առարկան, այլ, հիմնվելով օտարածին իրավապաշտպան կառույցների վրա, ցանկանում է անցնել միայն կամ ռուսերեն, կամ անգլերեն, կամ այլ օտար լեզու, կամ այն առարկաները, որ մեկն ինքն ուզում է: ՄԱԿ-ի առաջ քաշած «խորհրդատվությունները» արդյո՞ք չեն պարունակում նմանօրինակ երեխայի իրավունքների հեղհեղուկ պաշտպանություն դպրոցներում: ՄԱԿ-ի մոտեցումները ցույց են տալիս, որ շատ հավանական է` պարունակում են: Իսկ նման կրթակարգի ստեղծումը նշանակում է կործանել կրթական համակարգը և ստեղծել կիսագրագետ և դյուրահավատ հասարակություն, որին կարելի է հեշտությամբ մատուցել ցանկացած տեղեկություն և դարձնել կառավարելի` ծառայեցնելու համար նոր աշխարհակարգ կոչվող ծրագրի նպատակներին: Կիրիլ պատրիարքն այս ամենի շուրջ իր մտահոգությունն է արտահայտել «Ազատություն և պատասխանատվություն» գրքում, որտեղ ասում է. «Սերելով աստվածակենտրոն հոգևոր ավանդույթից, որը մարդակենտրոն մարդասիրությունն ընկալում է որպես իրեն խորթ աշխարհայացք, մենք պատրաստ ենք հարգելու այն, բայց երբեք չենք կարող ընդունել որպես բացարձակ և անվերապահորեն դրական արժեք: Մենք ելնում ենք նաև այն բանից, որ ժողովուրդների ազգային-մշակութային և կրոնական ինքնության կազմալուծմանը կամա, թե ակամա նպաստող չափորոշիչները անխուսափելիորեն կհանգեցնեն Աստծու աշխարհի լիարժեքության աղքատացմանը, նույնականացմանը և ի վերջո կործանմանը»:
Պատմությունը ցույց է տվել, որ քրիստոնեական արժեհամակարգը հայ ժողովրդի ինքնության և հարատևության գրավականն է: Այդ իսկ պատճառով տարբեր հարթակներից միաբևեռ աշխարհակարգ ձևավորող կազմակերպությունները հնչեցնում են տարաբնույթ քննադատություններ քրիստոնեական հավատի և Հայ առաքելական եկեղեցու նկատմամբ: Նրանց ծրագրերը հիմնականում երկարաժամկետ են և արտահայտված են նաև զանազան դրամաշնորհների միջոցով, բայց, բարեբախտաբար, միաբևեռ աշխարհ ստեղծելու նրանց ծրագիրն այդպես էլ մնում է անիրագործելի:

Հովհաննես ՄԱՆՈՒԿՅԱՆ

Մեկնաբանություններ